aeren

1. aere(n) in de aar schieten (v. tarwe gerst enz.): W. (Njoos.; Srk.; Gap.; Ok.; Grij.; Aag.; Mlk.); Z.B.; N.B. (Col.; Ks.); T.; Phi.; Sch.-D. (Kwv.; Bh.; Ow.; Bns.); aoren: L.v.Ax.; L.v.H. (Lam.; Gra.; Ksz.).
De wintertèrv' aerd-à: Ktg. De gèste aor goe:d: Ax.
haere(n): G.; Ofl.; (Mdh.; Smd.); De tèrve is an't haerene: Odp.

2. aere(n) aore(n) 1) nè nao(r): 1. gelijken op aarden naar: Alg.
Ie aer nè gin vreemde: de appel valt niet ver van de boom: W. en m.m. d. geh. Z.; G.; Ofl.
Maoje aer nè d'r moeder ze zie:ter mè fientjes uut mè 't is 'n taoien ôôr. Mlk. Zie: trekke(n) op.
2. gewennen: Alg.
Saore is wì-à tuus ze kon in stad glad niet aere. - Èl-èlle en dan zôô'n goe:ien die:nst ik ao't toch mè's 'n stuitje afgezie:¶ : Kod.
Ze kun't goed aere mé mekaore: goed vinden: W.
1) aoren: Z.V.W. en O. doch volg. opg. Cz. (haven) ald. ook aeren.

3. aere(n) pijndoen van de tanden in 't bijz. 'het rijzen' der tanden: Z.B. (Gvp.; Ier.; Kn.; Kb.).
M'n tanden (tangen) aere à'k 'n appel opegeten è: Gvp.

4. aer(n) aderlaten: zeld. geg. d. Z.B. (Ndp.); T. (Ovm.) D. (Ow.).
Zie:
laete(n).